Wszystko zaczęło się od ciszy.
Zabrakło mi języka. Zabrakło słów. Moje przeżycia drążyły drogę na zewnątrz, ale jeszcze nie wiedziałam, jak mają wybrzmieć. Nie mieściły się ani w wierszu, ani w prozie.
Wtedy, u progu pracowni, dostrzegłam pudełko. W środku leżały skrawki wełny – małe, niepozorne, bez znaczenia. Wzięłam je do ręki. Przyglądałam się barwom, poczułam miękkość. W tym dotyku odnalazłam spokój i nagłe wspomnienie dzieciństwa. Nigdy nie przypuszczałam, że materia może wywołać taką wrażliwość. Nie mogłam ich już tam zostawić.
To, co zaczęło się od ciszy i braku słów, znalazło swój wyraz w rytmie igły.